شاد زی...
آره که دنیا ارث بابامه!
خب بقیشو یادم رفت...
اصلا" حوصله نوشتن ندارم...
آره...
همینی که هست!
پ.ن.۱: امتحان حرفه رو بد دادم
پ.ن.۲:عطیه دوستم پیشمه.(دوسش دارم)
پ.ن.۳:بسه دیگه!
...
ولی نمیتونم.
نمیدونم چرا پیداش نمیکنم که ازش عکس بگیرم؟!
مگه این خدا چه قدر دوره که با دوربین هم دیده نمیشه؟!
به مامانم میگم :
ـ میخوام ازش عکس بگیرم
ـ از کی؟
ـ خدا
ـاستغفرا...
ـ چی؟ نفهمیدم چی گفتی!
ـ...
ـ مامان!...
مامانم بد نگام میکنه....
خب حتما" نمیخواد دست به دوربینش بزنم!
...
ای بابا... اینقدر خدا پیداش نشد از عکسای حضرت محمد عکس گرفتم!
...
برای مرد نا آرام!
چه آسوده می خوابند جان های
تبهکاران در بند!
تنها صاحبان وجدان از وجدان رنج می برند!
دیری در بند نشست
این گریز پا!
دیری می هراسید
از زندانبان چوب به دست!
اکنون هراسان راه خویش را می رود:
هر چیز او را به سکندری می افکند
حتی سایه یک چوب دست...
در پس دیوار بلند دیانت نیز چیزی جز خدا نیست...
دیوارها پنجره دارند اما گویی این چیزی جز خشت سرد نیست...
چیزی جز خشت سرد نیست این دیوار که خدایی در پس آن نشسته
او که دیوارش خالیست نوید پنجره ای آبی دارد...
پس چشمها بسته شدند تا تا پنجره را باور کنند
و خدای در پس دیوارش را...
و اینگونه بود که ایمان آوردیم به آنچه که تنها مجسمش کردیم...
و شاید همانی باشم که گویی اینجا نیست...
و در تنهایی خویش گام بر می دارم.
با سکوتی وصف نشدنی
که از انتهای کائنات اوج می گیرد...
و با شادی کودکانه ای که آرامش ندارد خواهم خندید...
عمریه مسافری و من هنوز غرق سکونم...
خیلی سخته که بدونم نمی خوام اینجا بمونم
داغ میوه های نارس آتیش انداخته به جونم
دست تقدیر تو رو برده...سرنوشتمو می دونم...
تو می دونی جون باغ و باغبون بسته به جونم...
اون کلاغی که میگفتی اومده چشمامو برده
دکمه های پیرهنتو به تن جاده سپرده...
دیگه این دل گله ها مرهم تنهایی من نیست
دل نبستن و نرفتن دیگه دریایی شدن نیست
تو بدون باز تو سرم رویای پوشالی زیاده...
رسم زندگی همینه : گاهی سخته گاهی ساده...
فوق العاده بود...از کلاس اومدم بیرون و زیر بارون رفتم
سرم رو بالا گرفتم . سردی آب بارون رو حس کردم...
خیس خیس شدم.و صورتم خدا رو حس کرد.
گرماشو حس کردم اما خودش مثل خورشیدش پشت
ابرا قایم شده بود.(مهم نیس چون عادتشه!)
بوی خاک به مشامم خورد ...
یاد روز تولدم افتادم...
همون روزی که خاکها منو تشکیل دادند...
تنها مشکل اینه که نمیدونم چی بنویسم!
از براده های این ذهن مشوش؟یا از آدمک توی آیینه؟(که هیچ کدومشون
مهم نیستن!)
فقط مینویسم که دلم واسه سروش ـ برادرم ـ خیلی تنگ شده...چند روزیه
که پیشم نیس...دیشب هم واسه همین روی ویلونسلم کلی اشک ریختم...
که البته اینهم مهم نیس!
...
بی نفس زندگی...بی جنازه گور...بی براده بلاگ...
زندگی داره میسازه. براده هام هم که پرید...زندگی هم که مثل همیشه :
یکنواخت ...در عین حال با فراز و نشیب...
